تبليغاتX
ღ♥ღ در تنهاییم تنهام گذاشت ღ♥ღ
ღ♥ღ در تنهاییم تنهام گذاشت ღ♥ღ

ღ*••*ღ$ به یاد او ღ*••*ღ $

 

 

 

ღ♥ღآرزو ღ♥ღ

 

یادمه یه آرزو بود... همیشه موندن با هم

واسه زخم دل تنهمام...یادمه تو بودی مرهم

ولی اون روزا گذشته... دیگه نیستی که بدونی

کاش میشد بهت میگفتم... من میخوام پیشم بمونی

با یه دنیا اشک و غصه... نمیخوام بی تو بمونم

توی این غروب دلکیر... شعر رفتنو بخونم

ولی اون روزا گذشته... شاید از یاد تو رفتم

کاشکی بودی و میدیدی... من هنوز عاشقت هستم

من صداتو نشنیدم... نم اشکاتو ندیدم

توی آشیون قلبت... من نموندمو پریدم

ولی امروز یاد عشقت... منو تنها نمیذاره

لحظه های بی تو بودن... تو رو یاد من میاره

من همونم که چشاتو... پر اشک و گریه کردم

حالا راه شهر عشقو... من نرفته بر میگردم

بر میگردم تا همیشه... قدر احساسو بدونم

شایدم همیشه باید... بی تو من تنها بمونم...

 

                                                      شاید........

 

 

 
ღ♥ღ 

با تو ام ای خود!!!!

 ღ♥ღ

 

 

تا حالا چن دفعه از خودت پرسیدی که چرا قاصدکا دبگه لب پنجره واست نامه نمبارن...!؟

چرا دیگه پرنده کوچولوه پشت پنجره لونه درست نمبکنه...!؟

اصلا بگو ببینم آخرین باری که باغچه رو آب دادی کی بود...!؟

آخه چرا بهار اون بنفشه ها رو کاشتی...!؟

چرا هر وقت دلت مبگبره فقط زورت به کلیدای لپ تاپ میرسه و محکم تاپو تاپو تاپ میزنیشون و یه سری اراجیف می نویسی....!!؟؟

آخه مگه رو ابرا قدم زدن کاری داره...!!؟؟؟

 

 

 

 

ღ♥ღستاره ღ♥ღ

 

 

 

یه روز تو زندگیم بودی... همین جا رو بروم بودی... اما آرزوم نبودی...

فک میکردم از آسمون... باید بیاد یه روزی اون... تا آرزوم بشه تموم...

یه اشتباهی کردمو... دل

حق داری که

 که ستاره داشتمو... دنبال اون میگشتمو... شاکی بودم از اینکه من ستاره ای ندارم...

ستاره بود تو مشتمو... تکیه میداد به پشتمو... احساسشو میکشتمو... احساستو می کشتم...

 

 

 

 

ღ♥ღبشنو... ღ♥ღ

 

 

دردهایم را

برایت گفتم.....

بشنو اکنون

این سکوت تلخ رو......

 

 

 

 

ღ♥ღببین...ღ♥ღ

 

 

سکوتی خواهم

کرد...

سکوتی خواهم کرد.......

فراتر

از فریاد........

به یاد تو

فقط با خودم........

به خاطر تو

تو...

 

 

 

 

نوشته شده در یکشنبه هفدهم آبان 1388ساعت 0:22 توسط رها تنها| |

 

 
ღ♥ღ تولدت مبارک...ღ♥ღ

 

 

 

امروز تولد وبلاکمه......

سه ساله شد.

تولدت مبارک....

 تولد تنهاییم...

 

 

جاده در انتظار است

در انتظار تو

و چشم برای دیدنت بی تاب

جاده در انتظار است تا خاک پایت شود

                              و من برای آمدنت

                          جز اشکی در چشم

                                      آهی در دل

و چشمی به راه چه می توانم داشت

و لحظه هایی را که به پایت خواهم ریخت

روز ها و شب ها را جاده در انتظاراست

در انتظار تو

 

 

 

 
ღ♥ღبهش بگید : ღ♥ღ

 

 

        اگر خدا دوتا چشمای منو ازم بگیره...

                دست به دیوار میگیرم و کوچه به کوچه دنبالت میگردم..

                                                          ولی اجازه نمیدم..

                                                     دیدارمون به قیامت بمونه.

 

 

ღ♥ღای بی وفا.. ღ♥ღ
 

     

 

 

ای بی وفا ، راز دل بشنو ، از خموشی من ، این سکوت مرا ناشنیده مگیر


ای آشنا ، چشم دل بگشا ، حال من بنگر ، سوز و ساز دلم را ندیده مگیر


امشب که تو ، در کنار منی ، غمگسار منی ، سایه از سر من تا سپیده مگیر


ای اشک من ، خیز و پرده مشو ، پیش چشم ترم ، وقت دیدن او ، راه دیده مگیر


دل دیوانه ی من به غیر از محبت گناهی ندارد ، خدا داند


شده چون مرغ طوفان که جز بی پناهی ، پناهی ندارد ، خدا داند


منم آن ابر وحشی که در هر بیابان به تلخی سرشکی بیفشاند


به جز این اشک سوزان ، دل نا امیدم گواهی ندارد ، خدا داند


ای بی وفا ، راز دل بشنو ، از خموشی من ، این سکوت مرا ناشنیده مگیر


ای آشنا ، چشم دل بگشا ، حال من بنگر ، سوز و ساز دلم را ندیده مگیر


دلم گیرد هر زمان بهانه ی تو ، سرم دارد شور جاودانه ی تو


روی دل بود به سوی آستانه ی تو


تا آید شب ، در میان تیرگی ها ، گشاید تن ، روح من به شور و غوغا


رو کند چو مرغ وحشی ، سوی خانه تو


ای بی وفا ، راز دل بشنو ، از خموشی من ، این سکوت مرا ناشنیده مگیر


ای آشنا ، چشم دل بگشا ، حال من بنگر ، سوز و ساز دلم را ندیده مگیر


امشب که تو ، در کنار منی ، غمگسار منی ، سایه از سر من تا سپیده مگیر


ای اشک من ، خیز و پرده مشو ، پیش چشم ترم ،

 وقت دیدن او ، راه دیده مگیر

 

 

ღ♥ღارزو دارم........ ღ♥ღ

 

 

ارزو دارم که قشنگترين گل سرخ دنيا را بچينم

و بر برگهاي آن قطره ايي از خون خود را بچکانم

و انرا به تو هديه کنم

تا زماني که گل را ميبويی

نفست خون مرا

 گرم کند

 

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم مهر 1388ساعت 0:18 توسط رها تنها| |

 

 
ღ♥ღ وقتی دلت خسته شد....ღ♥ღ

 

 

 

 

 

وقتی دلت خسته شــد

 

ديگر خنده معنايی ندارد ... 

 

فـقـط می خندی تا ديگران ، غم آشيانه کرده در چشمانت را نـبـیـنـنـد !

 

وقتی دلت خسته شــد

      

دیگر حتی اشکهای شبانه هـم آرامت نمی کنند ...

                           

فـقـط گريه می کنی چون به گريه کردن عادت کرده ای !

 

وقتی دلت خسته شــد

         

 دیگر هيچ چيز آرامت نمی کند به جز دل بریدن  و رفتن ...

 

 

 

 

 
ღ♥ღ اشکهاییم روی گونه هایم....ღ♥ღ

 

اشکهایم روی گونه هایم می لغزد

 

دستانت زمانی اشک هایم را بر روی گونه هایم پاک می کرد

 

زمانی همیشه دستانت دور گردنم بود

 

با من بودی

 

سرت بر روی شانه هایم بود

 

مزمه هایت همیشه در گوشم هست

 

به یاد جملاتت می افتم

 

همیشه تو را در کنارم حس می کنم

 

اما دیگر

 

تمام شد

 

وقتیکه در زمین و آسمان

 

تو آغاز می شوی

 

یکی بود

 

یکی نبود

 

غیر تو این جا کسی نیست

 

 گوش هایم را بریده ام

 

اما هنوز

 

در گوشم صدای توست

 

به گردنم دست زدم

 

این جا

 

جای دستهای توست

 

بر روی شانه هایم سنگینی تو را حس می کنم

 

دست نمی دهم به این بازی

 

بازی عشق هم پایانی دارد

 

پایان عشق

 

جدایی

 

رهایی

 

وقتی تو نیستی

 

من با خودم هم حرفی ندارم

 

آن جا که از دست دادن

 

تو را شرم نمی شود از با من بودنش

 

من دستم را به کسی دیگر نمی دهم

 

چرا که من تو را

 

دوست دارم

 

برای تو هر کاری کردم

 

از همه چیز و همه کس گذشتم

 

برای اینکه

 

عاشقتم

 

 

 

 

 

 

 

 
ღ♥ღ دلم تنگه...ღ♥ღ

 

امروز......

 

به اندازه تمام دلتنگیها                             

                                                             دلم تنگه

به اندازه آسمون ابری                              

                                                            دلم تنگه

به اندازه اشک کودک یتیم                        

                                                             دلم تنگه

به اندازه گل پر پر شده                              

                                                            دلم تنگه

به اندازه بغض بی اشک                           

                                                            دلم تنگه

به اندازه مهتاب  بی تاب                          

                                                            دلم تنگه

به اندازه آخرین برگ پاییزی                     

                                                            دلم تنگه

به اندازه اشک خدا  

                                                            دلم تنگه

به اندازه شیشه مکدر     

                                                            دلم تنگه

به اندازه غروب چشمات 

                                                            دلم تنگه

به اندازه صدای ترک قلبم 

                                                            دلم تنگه

دلم تنگه...

            دلم تنگه...

                          دلم تنگه....

                                      دلم تنگه....  

                                                      دلم تنگه....  

                                                                          

 دلم تنگ است دلم اندازه حجم قفس تنگ است صدایم خیس و بارانی است نمی دانم چرا در قلب من پاییز طولانی است..

 

 
ღ♥ღ دلم تنگه...ღ♥ღ

 

 

 

با تشکر از همه ی دوستانم...........

ممنوم از همتون.......

التماس دعاااااا...

.....

 

 

نوشته شده در جمعه بیستم شهریور 1388ساعت 11:33 توسط رها تنها| |

 

 

๑۩۞۩๑ محبت ๑۩۞۩๑

 

 

 

 

خدایا تو دانی که در زندگانی

چه کرده به من مهربانــی من

خدایا تو دانی که این مهربانی

شـــده دشمن جاودانـــــــی من

 

کسی که دلم را کشیده خدایا در آتش غم

نگفته که با او به غیر محبت چه کرده دلم

 

بلا دیدم از دل خطا دیدم از دل

نخواهم دلی را دل غافلــــی را

کـه شـد باعــث ناتوانــــی مــن

به عشقی اسیرم به دردی دچارم

کـه از محــنت آن قراری نــدارم

سیــه شد از آن زندگانـــــــی من

 

به جرم محبت غم و درد و محنت

دلــی پر ز حســـرت زمــانـــــــه

چــــــرا کرده قسمـــــت مــــــــن

 

 

اگر دل دادم وفــا کردم

خدا میداند خطـــا کردم

اگر بی تو گریه ها کردم

خدا می داند خطــا کردم

 

 

 

 

 

 

 

ღ♥ღ جداییღ♥ღ

 

 

 

 

به عشق گفتم: تا تو رو دارم تنها نيستم...

                                       منو تنها گذاشت و رفت...

 

به احساس گفتم: تا تورو دارم تنها نيستم ...

                                      منو تنها گذاشت و رفت...

 

به وفا گفتم: تا تورو دارم تنها نيستم...

                                   اونم منو تنها گذاشت و رفت...

 

ولي وقتي به تنهايي گفتم: تا تورو دارم تنها نيستم ...

                                                  موند و همدم و مونسم شد...!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده در چهارشنبه یازدهم شهریور 1388ساعت 10:21 توسط رها تنها| |

باورت می شود ؟!


    شانه به شانه من نشسته ای  و به دورها خیره شده ای
                                       من اما به نزدیکترین
                               به همین دنیایی که شانه به شانه من ، همیشه بوی تازگی باران می دهد
 به همین آسمان ناشناخته
                                        که تعبیر دوباره غروبهای پائیز مدرسه و رفاقت است
تو همچنان در آن دورهای غریب می گردی و
                                            آرزوهای تازه ات را بر دنباله بادبادک آن کودک بازیگوش می بندی
                و رها
                        از رفتن    و     فراموشی    و    تقدیر    می نویسی
من اما اینجا
               لابلای همین شانه و هوای مرطوب از بوسه و ستاره و کوچه های همکلامی می خوانم
               از کوچه های خسته و پرخاطره
                                        از نفس بریدگی خاطره اگر
                                                                           زبانم لال ، اگر بروی !
         از نوبر همان قرار صبحگاهی چند سال پیش !

     تو میان خیابان های شلوغ همین شهر ، خنده میهمانم می کردی 
                                                    حالا در این بلندای خلوت
                                         نگاه از من دریغ می کنی و انتهای آسمان را خط نور می کشی !

راستی خبر داری
       رنگ تکرار بر نوشته هایم پاشیده ای ؟!
این روزها ، هر روز تو را از نو
                              سر همان ساعت معلوم ، بین دود و چایی ، روی میز نوشته های عاشقانه
       می سازند و از تو چه داستانها می بافند
                              اما من و خاطره های اندک و تصویرهای تنک از تو !

          تو انگار زبانم لال ، به راستی رفته ای
                            زیرا همین رویای خاطره هم شانگی ات هم
                                                                    هر روز رنگ پریده تر
                                                                               جلوی چشمان آسمانم نقش می بندد
         حالا ، به راستی رفته ای ؟! رفته ای به همان دورها ؟!
                 به همان دورها که دیگر آسمانش بوی باران پائیزی همیشه را ندارد
                       به همان دورها که کوچه هایش دیگر نه قدیمی اند ، نه خسته
                         به همان دورها که زمان دیگر میان خستگی غروب و طلوع لنگ نمی زند
       نمی دانم
                        تو بگو
                                    اصلا تو جای من
                                                           باورت می شود
                                                                        همه دنیایت یکباره به همان دورها سفر کند ؟! 

 

 

 

شبیه روزهای نبودن ...

                    شبیه روزهایی شده ام که نبودی
                                                     سیاه و تحمل ناپذیر 
                                     مثل شبی در چهارراه بی مهتاب 
                                                              پشت هزار چراغ قرمز پلاسیده ام
                   مثل خونی روی چاقوی خودزنی 
                                                              آخر یک کوچه بن بست ماسیده ام
                  مانند بوی لجن آب انبار هزار ساله
                                                                 شبیه ساعتهایی شده ام که نمی آمدی !
             انگار دوباره در پایان قصه آن پیچ مه آلود یخ بسته ام 
             یا لای شمشادهای موازی قرار و نیامدن
                                        در صبح پائیزی پارک خوابم برده است
     این اتوبان برایم آبستن هزار حادثه مرگبار 
                                         هزار تهوع بدمستی 
                                                         در همین دروغهای عارفانه است
                   من لاشه یک عمر آرزوهای مرده 
                                                                شبیه لحظه هایی شده ام که می رفتی !
  این روزها باز  
    در آینه بامدادی حوض
        جذام نمور دیوارهای فردا را می نگرم
             که تاول بی تابی های چرکین را آب می دهد 
                    من ، نشسته روی پله های زیرزمین
                               تنوره کشیدن دست نوشته های بارانی ام را نگاه می کنم
    مات و مبهوت تکاپوی تلفن
         در جان کندن حسرت واپسین تماس
                                                            شبیه منظره ای شده ام که دور می شدی !
اما حالا که هستی
              با کوله آبی ات ، به تیر سیمانی برق تکیه داده ای
        میان فواره های میدان آفتابی ، آسمان را نشانم می دهی
عکست را لای همه کتابها می گذاری
                            و هر سحر با تصنیف نمازت بیدارم می کنی
روی صندلی چوبی روبه روی من نشسته ای
                          و هوای ابری چشمانت را کنار استکان چای تعارفم می کنی
پس نمی دانم چرا این ثانیه ها این گونه می روند
                                                  که تو هستی و
                                                                 من شبیه روزهایی شده ام که نبودی !
  

 

 

 

 

پلک های شفاف

به قصه ها سپردمت ، هوای ساده صاف !
           با موهای خیس شانه کشیده ات که نگاه را خنده می کرد جلوی در دروازه بی حوصلگی ها !
                    از این همه حوصله حوصله ام سر رفته !
                         بی حوصله چند لحظه دیر آمدنش !
                                           شنیده ام آفتاب را از یاد برده ای ؟!
                              تازگی ها زود چشمانت را می آزارد ؟! نمی توانی خیره به پنجره ای بمانی ؟!
                                                                      برای زلالی روسری یاسی اش ، دلتنگی ؟!
  هوای انتظار پنجره روبه رو را !                                                                             من هم ، هوای کودکی را کرده ام
                هوای انتظار پنجره روبه رو را !
             انگار آن روزها کس دیگری بودیم
               کمی شفاف تر پلک می زدیم
                    راحت تر حرف می زدیم
            از آرزوهای سفرهای نرفته مان !
                    دستش را که می گرفتم ،
                 انگار دست بزرگترین ستاره
                         آخرین آرزو را ...

من ، تو ، هوای عشق های کودکی ، او
                                          همه جا ماندیم 
                                                         در خاطراتی که اکنون غمگین مان می کند !
کاش می شد مسیر مدرسه را یکبار دیگر می دویدم کاش می شد مسیر مدرسه را یکبار دیگر می دویدم
و نفس بریده روی نرده های رفاقت 
گرم صحبت های همیشگی می شدم
دوباره سیر دردودل می کردم
و بوی نرگسی که می آمد
برف و آفتاب که بازی می کردند
او می آمد و با خنده همیشه می گذشت
و من تازه می فهمیدم چقدر گرسنه ام
پر از ولع دیدن ، رفتن ، آمدن ، دویدن ، بوسیدن !

        حالا سال ها 
                     از غروب روز بازی ها می گذرد 
                     و من حوصله ام زیاد شده است 
                         حوصله می کنم رفتنش را 
                                           نیامدنش را 
                                            نبودنش را
                       

                                         و آب ازآب تکان نمی خورد !

 

 

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم مرداد 1388ساعت 13:59 توسط رها تنها| |

 

 

 

ashegh

 
 
اي زندگي ممنونم از غم هات از خودت از دلنگرانيات از مهر نداشتت ممنونم....
 
 

 

 

 

خداوندا به من توفیقی ده که فقط یک روز بنده مخلص تو باشم که  می دانم حتی ساعتی این چنین بودن بس دشوار است.

 

خدایا یا مهر آنان را که در دلشان بر من محبتی نیست از دلم  بیرون کن یا به من صبری ده که کسانی را که دوستم ندارم دوست  داشته باشم.

 

خدایا سینه ام را چنان بگشای که درد های تمام عالم را در آن جای  دهم. حتی درد محکوم شدن به گناه های ناکرده ام را.

 

خدایا به من ذره ای از رحمت بیکرانت را ببخش تا بتوانم آنانکه  محبتم  را تقدیمشان کردم و تحقیر  شدم ، آنان که دوستشان داشتم و  دشمنم  داشتند و آنان که درحقم ظلم کرده اند را ببخشم.

 

 

 

 خداوندا دستانم خالی اند و دلم غرق در آمال . یا به قدرت بیکرانت  دستانم را توانا گردان یا دلم را از آرزوهای دست نیافتی خالی کن


 

 خدایا می دانم که نادانم به ذره ای از علم بیکرانت دانایم کن.

 

 

بارالها زبانم در ستایش تو قاصر است به من زبانی عطا کن تا گوشه ای اندک از رحمت بیکرانت را سپاس گویم.


 

خداوندا راه گم کرده ام ، هدایتم کن.


 

خدایا قلبم را از تمام کینه ها پاک کن که غیر از تو کسی را بر این  کار قادر نیست.


 

خدایا  باورم را به ایمان و ایمانم را به یقین مبدل فرما.


 

خداوندا به من صبری ده که بر سیلی دشمنان بخندم و با خنجرهای  دوستان به رقص آیم.


 

خدایا شرکم را به یکتاییت ، ضعفم را به قدرتت، جهلم را به علمت،  حماقتم را به حکمتت، گناهانم را به رحمتت، عصیانم را به عزتت،  تیرگی دلم را به نورت، بی حرمتی هایم را به قداستت، تنگ دستی و  بخلم را به کرمت و ناسپاسی ام را به لطفت ببخش.


 

خدایا به خیر و شر خود آگاه نیستم به علمت و به رحمتت هر آنچه  خیر من در آن است بر من فرو فرست و هر آنچه شری برای من در  آن است از من دور گردان.


 

خدایا به من بیاموز چگونه هنگامی که دستانم را بسته اند و زبانم     را بریده اند بر ظلمی که با چشمانم می بینم صبر کنم.


 

خدایا به من یقینی ده که جز تو در هستی هیچ چیز نبینم.


 

خدایا به من دلی ده که  جز مهر تو در آن هیچ مهری را راه نباشد.


 

خدایا به من قلبی ده که دوست داشته باشم هر آنچه آفریده توست.


 

خدایا به من زبانی ده که جز بر حمد تو گویا نگردد.

 

خدایا هر آنچه دارم از آن توست پس آنچه خیر من است بر زبانم جاری کن تا از تو تمنایش کنم که خود بسیار نادانم.


 

خدایا خواسته هایم بسیارند ولی هیچ چیز در قبال آنها ندارم. پس تو  از مخزن بی انتهای کرمت آنها را به من عطا کن.


 

خداوندا با تمام آنچه تو به من عطا کردی می خوانمت پس دعایم را  اجابت فرما....

 


 

خدوندا...غم دل به هر که گفتم ترکم کرد....جز کسی که همیشه مثل  دوست کنارم بود...خیلی دوستش دارم.......همیشه مثل سنگ صبور    کنارم بود.......

 نمی خوام اسمشو بگم اگه خودش بخونه می دونه.....

 ارزو می کنم همیشه موفق باشه........

 خیلی دوستت دارم..........عزیزم............

 

 


 
ღ♥ღ دوستت دارم ღ♥ღ

 

 اگر بعد از مرگم از تو پرسیدند :

 

آن وجودی را که زمانی با تو میدیدند که بود؟

  بگو: 

 

دنیایی از عشق بود که درحسرت رسیدن به کرانه عشق مرد....

 بگو:

 

دیوانه ی بت پرستی بود که بتش را دیوانه وار دوست می داشت....

 بگو:

 

اشک در بدری بود که به هیچ دیده ای به جزدیده ی من آشیان نداشت...

 بگو:

 

برای اندک زمانی با من بود ولی تا آخرین لحظه هایش می گفت :


تــا ابـــد دوستت دارم

 

 

 

نوشته شده در یکشنبه هجدهم مرداد 1388ساعت 2:29 توسط رها تنها| |

 

منو درگير خودت كن


عزيزم ، منو درگير خودت كن تا جهانم زير و رو شه

تا سكوت هر شب من  با هجومت روبرو شه

بي هوا بدون مقصد سوي طوفان تو ميرم

منو درگير خودت كن تا كه آرامش بگيرم

 

 

فقط اسمی به جا مانده از ان چه بودم و هستم
                                                            
                                      دلم چون دفترم خالی قلم خشکیده در دستم

گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم

                                      به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم

رفیقان یک به یک رفتند مرا با خود رها کردند

                        
               همه خود درد من بودند گمان کردم که همدردند 

 

 

پی ام :

تورا خواهم که میمیرم زدوری

 بگو با من بگو بازم صبوری؟

 کسی گوید تو رفتی از بر من

نمیداننــد اینـــــجا در عبوری

پی نوشت :

شک میکنم

 شک میشوم

ببین دار میزنم خود را با دستهای حلقه شده بر گردنم

دیگر بس کنید

کمدی زندگیم تلخ است

تماشاگران نخندید

این یک حقیقت است !!!

 

دل بهار برات تنگ شده دوستت دارم

 مراقب عشقم باش

 

 "واسه پرواز پر من خواستی اسمون نباشی حالا پرپر میزنم تا همیشه اسوده باشی"

 

خدا مرگم رسان از ره

که میخواهم جوانی را به گور خویش بسپارم

چه وحشتزا و دهشتبار اوقاتم

کمی ارام میباید

دگر این زندگانی را نمیخواهم

فقط این ارزو در من سزاوارست

بمیرم تا دگر خورد را

چنین بیزار ننمایم

خداوندا

مرا از روی این گیتی دگر بردار

ببر در اتش دوزخ

سزاوارست هر دردی بر این دختر

سزاوارست !

پی ام :

                                                            تقدیر ما سفر بود

                                                             تو میمانی

                                                             من میروم

                                                             و حال که  برمیگردم

                                                              تو رفته ای!

پی نوشت :

                         تو دیر میکنی

                         من زود میروم

                         تو صبر میکنی

                         و من همیشه در شتاب

                         تمام بخشهای قلبم از عفونت سرنوشت پر شده

                  آریتمیک گرفته ام میبینی

                        برای دانستن بد بختیم عکس نگیرید

                        من اسکن میشوم

                        نامم را سرچ کن

                        تا تمام علائم دردهایم را ببینی

بهار:

کبودی - نابودی- ناتوانی- غمزدگی- افسردگی-درد- اشک - سوز - داغ -

 فراق- خزان- مرگ

ویروس گرفته ام ناعلاج......

نوشته شده در یکشنبه چهارم مرداد 1388ساعت 10:32 توسط رها تنها| |

 

این روزها

 

Click to view full size image

 

این روزها به لحظه ای رسیده ام که با تمام وجود ملتمسانه از اشکهایم می خواهم که یادت را از ذهن من بشوید... یادت را بشوید تا دیگر به خاطر تو با خود جدال نکنم ...

من تمام فریاد ها را بر سر خود می کشم چرا می دانستم که در این وادی ، عشق و صداقت مدتهاست که پر کشیده اند اما با این همه تمام بدبینی ها و نفرتها را به تاریک خانه دل سپردم

و در گذرگاهت سرودی دیگر گونه اغاز کردم و تو... چه بی رحمانه اولین تپش های عاشقانه قلب مرا در هم کوبیدی ..

 

تمام غرور و محبت مرا چه ارزان به خود خواهیت فروختی ،  اولین مهمان تنهایی هایم بودی...
روزی را که قایقی ساختیم و آنرا از از ساحل سرد سکوت به دریای حوادث رهسپارکردیم دستانم از پارو زدن خسته بود ... دلم گرفته بود...

زخم دستهایم را مرهم شدی و شدی پاروزن قایق تنهایی هایم... به تو تکیه کردم...
هیچ گاه از زخمهای روحم چیزی نگفتم و چه آرام آنها را در خود مخفی کردم ...
دوست داشتم برق چشمانت را مرهمی کنی بر زخمهای دلم اما لیاقتش را نداشتم....
نمی دانم...
مدتها بود که به راه های رفته... به گذشته های دور خیره شده بودی ...من تک و تنها پارو می زدم و دستهایم از فرط رنج و درد به خون اغشته بود... تحمل کردم ... هیچ نگفتم چون زندگی به من اموخته بود صبورانه باید جنگید ...

 

نوشته شده در سه شنبه شانزدهم تیر 1388ساعت 17:13 توسط رها تنها| |


قالب وبلاگ : قالب وبلاگ